Vaxtaforsendan í tryggingafræðilegum athugunum

Á aðalfundi Landssamtaka lífeyrissjóða 26. maí sl. hélt Arnór Ingi Finnbjörnsson, sérfræðingur hjá Talnakönnun hf., hádegiserindi um vaxtaforsenduna í tryggingafræðilegum athugunum.

Arnór hóf erindið á því að útskýra hvers vegna vaxtaforsendan – nú 3,5% raunvextir – skiptir máli við núvirðingu á framtíðargreiðsluflæði lífeyrissjóða. Ef vaxtaforsendan er hækkuð eða lækkuð kann það að hafa veruleg áhrif til hækkunar eða lækkunar á réttindum sjóðfélaga, og því meiri áhrif sem sjóðfélagarnir eru yngri. Þá fór Arnór yfir ólíkar aðferðir við val á vaxtaforsendu og hvernig valið færi eftir tegund og markmiði lífeyrissjóðs.

Arnór varpaði ljósi á kosti og galla þeirra þriggja aðferða sem helst væru notaðar við val á vaxtaforsendu: Að miða við fasta vaxtaforsendu sem byggði á væntri langtímaávöxtun, að miða við áhættulausa markaðsvexti og að miða við áhættulausa markaðsvexti að viðbættu áhættuálagi.

Loks fjallaði Arnór um aðrar íslenskar reglur um tryggingafræðilegar athuganir, svo sem um tryggingafræðilegt endurmat skuldabréfa og sjálfvirkar mánaðarlegar verðbætur á lífeyrisgreiðslur. Var það niðurstaða hans að hugsa mætti þessar reglur betur.

Gerður var góður rómur að erindi Arnórs sem er gott innlegg í umræðu síðustu mánaða um 3,5% raunvaxtaviðmið lífeyrissjóða.

Nálgast má glærur sem Arnór studdist við hér og upptöku erindisins hér.